Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με την βία Άρθρο 120 (παραγρ.4) του ισχύοντος Συντάγματος της Ελλάδας (ακροτελεύτια διάταξη).

Δεν αναγνωρίζουμε το χρέος

Είτε θα πετύχουμε και θα πάρουμε την πατρίδα μας πίσω, είτε θα χαθούμε για αιώνες στις πατρίδες των άλλων και των υπερκρατικών διεθνών οργανισμών, τις νέες αυτοκρατορίες.Εδώ που φθάσαμε, δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα περισσότερο από τις αλυσίδες μας.
Όσο περνούν οι εβδομάδες η κατάστασή μας θα γίνεται όλο και πιο αντιληπτή.
Μέχρι την Εξέγερση

Δεν σας θέλει ο λαός ελικόπτερα και μπρος

To να παράγεις ο ίδιος τα τρόφιμά σου είναι ίσως ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορείς να κάνεις σήμερα, γιατί είναι ένα βήμα προς την κατάκτηση της ελευθερίας σου!

''Σκλάβος είναι αυτός που ελπίζει ότι θα έρθουν να τον ελευθερώσουν''
Έζρα Πάουντ 1885 – 1972

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Αμίλητα, ακούνητα κι αγέλαστα....


Αμίλητα, ακούνητα κι αγέλαστα....
Κατέβαινα με το ασανσέρ ενός μεγάλου σούπερ μάρκετ για το γκαράζ. Γύρω μου ήταν τέσσερα άτομα με καρότσια τίγκα μέχρι επάνω. Είχα στριμωχτεί σε μια γωνιά. Έπαιζε μια μουσικούλα, ξέρετε εκείνες τις απαλές που λογικά πρέπει να ισχύουν όταν κάποιος αποφασίσει να κάνει την ώρα της γιόγκα του, στο σούπερ μάρκετ έμοιαζε τόσο ξεκάρφωτη που απόρησα.
Μετά γύρισα και κοίταξα τα βλέμματα: Τέσσερα άτομα πίσω από τις τσάντες είχαν καρφωμένο το βλέμμα στο κενό, αμίλητα, ακούνητα κι αγέλαστα τα φουκαριάρικα....

Ηρθε κι έδεσε η μουσική ως δια μαγείας. Οι νότες δεν φώναζαν πλέον "χαλάρωση" αλλά "αποχαύνωση". Σε όλο της το μεγαλείο.
Πω,πω αδελφέ μου σκέφτηκα, αν δεν είναι αυτό, το obey του they live, τι είναι...;

Η μουσική άλλαξε κι άκουγα ένα ρυθμικό "ψώνισε, ψώνισε, ψώνισε.....". Δυο ορόφους αν είχαμε ακόμα θα είχα κόψει φλέβες.
Μου ήρθαν στο μυαλό όλα μαζί. Η ουρά της εφορίας, της ΔΕΗ, της τράπεζας, του ΙΚΑ....

Ψώνισε, πλήρωσε, αγόρασε, ξόφλησε, γέλα, κλάψε, σταμάτα, ξεκίνα, πήδα, μη πηδάς, κάνε το στεναχωρημένο, κάνε τον γελαστό, στοπ μη γελάς, obeeeeeeeeeeeeey.......

Μόλις άνοιξε η πόρτα, μπήκε μπρος στο κουρδιστίρι. Ξύπνησαν. Ολοι μαζί προς τα αυτοκίνητα. Με τα καρότσια. Να τα αδειάσουν. Να βγάλουν το χαρτάκι της εξόδου. Πέρνα, πέρνα, πέρνα.... όπα καλός είσαι!

Θυμήθηκα πως παρόμοια μουσική έχει το μετρό, οι κλινικές, τα μαιευτήρια, οι αίθουσες αναμονής του κάτι. Όπου αναμένει κάποιος και μερικές γλυκές νότες, να αποχαυνώνεται, στη ντάγκλα του (που στο διάολο είναι αυτός σταθμός που εκπέμπει)....

Ο πολιτισμός της ουράς. Της πειθήνιας αναμονής. Της ενδιάμεσης στους ορόφους σιωπής. Η κινητικότητα μόλις σφυρίξει η σφυρίχτρα. Το σταμάτημα στο αλτ. 

Θυμάμαι μια θεϊκή σκηνή σε ένα μεγάλο νοσοκομείο. Είχα πάει τη μάνα μου νύχτα για κρίση υπέρτασης. Μπαίνουμε παίρνουμε το 404 νούμερο. Καθόμαστε σε μια γωνιά στην αίθουσα αφίξεων αναχωρήσεων για το υπερπέραν. Ράτζα, καροτσάκια, καφέδες, σκουπίδια, μισοθαμένοι μαζί με τρελαμένους, οροί στο χέρι, πάμπερς και ξεβαμμένα μάτια μετά από hangover....κι η νοσοκόμα που βγήκε από τη πόρτα και φώναξε το απίστευτο.

Ποιος έχει πάνω από 26 πίεση; 

Με απλά ελληνικά. Ποιός είναι μεταξύ γης κι άγιου Πέτρου, μπας και τον τραβήξουμε από το σακάκι πριν περάσει απέναντι. Οι υπόλοιποι στην ουρά. Υπομονή, που πας κυρά μου μ΄ενα κωλοεικοσιτέσσερα πίεση.

Αρχίζει μια παράξενη αίσθηση να με τυλίγει. Κάνω προσπάθειες να δω τη τραγωδία. Το μυαλό μου, κάνει παιχνίδια. Μου το γυρίζει πολύ στο καλαμπούρι τώρα τελευταία. Οσο η τραγωδία απλώνει το χεράκι της τόσο έχω μια έντονη επιθυμία να ξεραθώ στο γέλιο. Να τη ξορκίσω. Γιατί υπάρχουν πολλές οπτικές για το ίδιο πράγμα. Αυτό το παραφουσκωμένο καρότσι με το αποχαυνωμένο cyborg που μόλις ψώνισε δυο χρήσιμα κι εκατό σκατά, μπορεί να είναι τραγικό αλλά μπορεί να είναι και απίστευτα γελοίο την ίδια στιγμή.

Θέε μου βοήθα. Να κλάψω ή να γελάσω;.....

Το παρακάτω εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους (κάπως έτσι πρέπει να ήταν το βλέμμα μου στο ασανσέρ....) 
 


Ιστορίες Συνωμοσίας

RAMNOUSIA 

Δεν υπάρχουν σχόλια: