Ο Ρασταπόπουλος στο ΔΝΤ ή η εθνική μας αποκολοκύνθωση

“Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει“
Μάνος Χατζηδάκις

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Με στημένο τηλεοπτικό σκηνικό τα καραβάκια και το λιμάνι του Καστελόριζου κι αφού είχε ανάψει ένα κεράκι σε κάποιο ναό, ανήμερα στη γιορτή του (του Αη Γιώργη του δρακοφονιά), ο πρωθυπουργός της Γραικίας ανήγγειλε αυτό για το οποίο εκλέχτηκε και που με τόσες τσιριμόνιες και παλινωδίες ετοίμασε. Την υπαγωγή της Νέας Ελλάδας στο ΔΝΤ, που ήταν η αναπόφευκτη κατάληξη των επιπόλαιων και ανήθικων διαδοχικών πολιτικών επιλογών του εκλογικού σώματος μιας τριτοκοσμικά θρησκόληπτης χώρας, για δεκαετίες βυθισμένης στην υποκρισία, στο δανεισμό, στη σπατάλη, στον ανορθολογισμό, στη ρεμούλα, στην τεμπελιά, αμετανόητης μέχρι τέλους, με όλους τους παράγοντες του δημόσιου βίου να παίζουν μονότονα τον ίδιο χαβά που για χρόνια έμαθαν και συνήθισαν.

Δουλική προς τους πλούσιους λαούς της Δύσης, σκληρόκαρδη προς τους ταπεινούς μετανάστες που διεκπεραιώνουν τις χαμαλοδουλειές που δεν καταδέχονται ή δεν μπορούν τα κακομαθημένα παιδιά της, αντιπαραγωγική, με αρπακτικό ιδιωτικό κεφάλαιο, με τον κρατικό της μηχανισμό μαθημένο σε ρουσφέτια, αποσπάσεις, σκασιαρχεία, επιδόματα, εθελούσιες εξόδους, συντεχνιακά προνόμια, εθισμένη σε ασύστολο δανεισμό, σε εκτεταμένη φοροδιαφυγή, λάδωμα και συλλογική οικοδομική αυθαιρεσία, διαπαιδαγωγημένη να κραυγάζει ‘Τσοβόλα δώστα όλα’, με μεγάλο μέρος του πολιτικού της κόσμου εξασκημένο ατιμώρητα στη χρήση οικοσυσκευών Ζήμενς, με Δικαιοσύνη θεότυφλη, με αδηφάγες ΠΑΕ, ανίκανη να απορροφήσει ακόμη και τα προσφερόμενα ευρωπαϊκά κονδύλια, δασκαλεμένη να κοροϊδεύει και να κλέβει τους κουτόφραγκους, διαβουκολευμένη με κούφια πατριωτικά λόγια, με σημαιάκια λιτανείες και παρελάσεις, αρματωμένη σαν την Αλβανία του Χότζα για να αντιμετωπίσει τους φανταστικούς βαρβάρους που δεν ήλθαν ποτέ, άοπλη όμως στους πραγματικούς κινδύνους, τελευταία σε δαπάνες για την Παιδεία και την Υγεία, στοιχισμένη γύρω από το αρνάκι της σούβλας, τις εκπομπές του κ.Αυτιά και το βίντεο της Τζούλιας, προσκυνημένη σε μια διεφθαρμένη πάμπλουτη και προκλητικά αφορολόγητη Εκκλησία, οργανώνοντας χωρίς να ακουστεί ούτε μια αριστερή διαμαρτυρία ακόμη και στις 12 παρά ένα λεπτό, μόνη αυτή σε όλο τον κόσμο, δαπανηρές αποχαυνωτικές μεσαιωνικές φιέστες για την υποδοχή της μαγικής φωτιάς του παγκόσμια ξεφωνημένου πατριαρχείου Ιεροσολύμων.

Αυτό μπόρεσε να κάνει ο Γιωργάκης αυτό έκανε. Εναλλακτικές προσφερόμενες λύσεις, ο κ. Σαμαράς, ευκαιριακός Μακεδονομάχος, λάβρος ευλαβής πατριώτης, διαθέτης (ερήμην της Βουλής) των ανεξέλεγκτων αστρονομικών πατριωτικών μυστικών κονδυλίων και πέρα από το δικομματικό τέρας, η γραφική φωνακλού, πολυδιασπασμένη και αδιάβαστη γρια Αριστερά, που θαυμάζει τον Μπρέζνιεφ, τον Μάο και «το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας» και προτείνει μικροδιαδηλώσεις, συνθήματα και δημοψηφίσματα δια πάσαν νόσον, την οποία όμως δεν ταυτίζω με τους υπόλοιπους και που θα μπορούσε το εκλογικό σώμα να την έχει ανυψώσει σε προστατευτικό ανάχωμα. Δεν θέλω ούτε να κατονομάσω την τρίτη λύση, τον εκλεκτό του περιστεριού, με τον συρφετό των σεξολόγων, των τηλεστάρ και των οπαδών της εθνικής καθαρότητας που σέρνει στο αποκριάτικο γαϊτανάκι του, ή την τέταρτη, τον Μπερλουσκόνι, που αφού αγόρασε κοψοχρονιά δημόσια φιλέτα και πλουτίζει με τον ιδρώτα του προσωπικού του, ελπίζει να μας σώσει όταν και αν το πράγμα πιάσει πάτο.

Δεν αντέχω να ακούω για τη φτωχιά, τίμια και αδικημένη Ελλαδίτσα, που πέσανε να την φάνε οι Αγορές. Ξέρω πως ζω στη χώρα που επιλέχτηκε από τον αντιφατικό Ερζέ για να γεννήσει τον πιο διεφθαρμένο ήρωά του τον Ρασταπόπουλο, ο οποίος συγκρούεται με τον ιδεαλισμό και την αθωότητα του Τεν Τεν. Μπορώ χωρίς τύψεις να επαναλάβω τα λόγια της 2ης Σάτιρας του Γιουβενάλη:

«Ultra Sauromatas fugere hinc libet et glacialem Oceanum,
quotiens aliquid de moribus audent
qui Curios simulant et Bacchanalia vivunt».

«Πρόθυμα θα έφευγα στη Σαρματία και στον παγωμένο ωκεανό,
όταν τολμούν να μιλούν για Ηθική
αυτοί που παριστάνουν τους ευσεβείς και ζουν βακχικά».

Καταφεύγω στον πρόωρα χαμένο Μάνο Χατζηδάκι που και σήμερα θα είχε πολλά να μας πει:

http://roides.wordpress.com/2010/04/24/24apr10b/