Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με την βία Άρθρο 120 (παραγρ.4) του ισχύοντος Συντάγματος της Ελλάδας (ακροτελεύτια διάταξη).

Δεν αναγνωρίζουμε το χρέος

Είτε θα πετύχουμε και θα πάρουμε την πατρίδα μας πίσω, είτε θα χαθούμε για αιώνες στις πατρίδες των άλλων και των υπερκρατικών διεθνών οργανισμών, τις νέες αυτοκρατορίες.Εδώ που φθάσαμε, δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα περισσότερο από τις αλυσίδες μας.
Όσο περνούν οι εβδομάδες η κατάστασή μας θα γίνεται όλο και πιο αντιληπτή.
Μέχρι την Εξέγερση

Δεν σας θέλει ο λαός ελικόπτερα και μπρος

To να παράγεις ο ίδιος τα τρόφιμά σου είναι ίσως ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορείς να κάνεις σήμερα, γιατί είναι ένα βήμα προς την κατάκτηση της ελευθερίας σου!

''Σκλάβος είναι αυτός που ελπίζει ότι θα έρθουν να τον ελευθερώσουν''
Έζρα Πάουντ 1885 – 1972

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Μία μόνο ήττα αποδέχομαι… Την ήττα των απογόνων μου

Πόλη σιωπηλή, πόλη νεκρή…
Τις τελευταίες ημέρες η Αθήνα είναι βουβή. Κινείται σχεδόν αθόρυβα…

Μεγάλο το άγος, μικρός ο τόπος για να το σηκώσει. Στα πρόσωπα των Ελλήνων βλέπεις τον ασήκωτο πόνο από την προδοσία που έγινε. «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί και εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια, την πρώτη μέρα».

Πώς καταφέραμε αλήθεια και τα χάσαμε όλα; Πώς καταφέραμε και πήγαν στράφι όλοι οι αγώνες της λευτεριάς;
Πόσο αίμα χύθηκε για αυτό τον τόπο… Άδικα;

Η οργή αγριεύει τα πρόσωπα, τα σκληραίνει, το κτήνος δουλεύει μέσα στο μυαλό να πάρει το πάνω χέρι.

Λαός παλιός, λαός ατίθασος, λαός αλαζονικός, λαός ελεύθερος, λαός του κεφιού και του παιχνιδιού, λαός ΤΩΡΑ στο γύψο! Είναι άραγε ο ίδιος λαός;

Λαός προδομένος: από τους φιλελεύθερους «διανοούμενους» της ψευτοαριστεράς που του είπαν ότι είναι ντροπή και «ρατσισμός» να νιώθει υπερήφανος ως Έλληνας.
Λαός προδομένος: από τους πολιτικούς που τον εξαγόρασαν, τάζοντάς του μια καλύτερη ζωή, αλλά στην αλήθεια τον υποθήκευαν και τώρα τον ξεπουλάνε.
Λαός προδομένος: από τους δασκάλους που ποτέ δεν δίδαξαν, από τους παπάδες που ποτέ δεν παρηγόρησαν, από τους αστυνομικούς που ποτέ δεν προστάτεψαν…
Λαός προδομένος: από τις αυταπάτες του…

Δεν είναι τωρινές οι διαπιστώσεις… Όχι για εμένα τουλάχιστον… Τα ίδια έγραφα και πριν δέκα χρόνια, μικρό το κοινό τότε. Σήμερα μεγάλωσε το κοινό, αλλά είναι αγανακτισμένο, όχι αποφασισμένο, είναι ζαλισμένο, όλα τα βλέπει θολά και ακόμα και τα γράμματα δεν μπορεί να συγκρατήσει, εθισμένο στα greeklish.

Πολλές φορές σκέφτομαι να πάψω να γράφω… Να κλείσω το tsantiri και να πάω να «χαθώ» στον τόπο εξορίας και του στοχασμού, στις άγονες Κυκλάδες, να μη δω ούτε το τέλος σας, ούτε τα ερείπιά σας… Να μη δω τίποτα από τη ξεφτίλα του αγοραίου όχλου και των δημαγωγών συγκλητικών. Να έχω τελευταία εικόνα το Αιγαίο, πριν το μολύνετε και αυτό με τις ισραηλιτικές γεωτρήσεις σας… Να κρατήσω τον ελληνισμό μου αμόλυντο από το σάπιο, νεκρό, σιχαμένο ρωμαίικο που φτιάξατε…

Βεβαίως θα σας συνέφερε πολύ αυτό. Βούτυρο στο ματωμένο παντεσπάνι σας θα ήταν.

Μη χαίρεστε, δεν θα σας κάνω τη χάρη. Μένω στη πόλη, ως «αλογόμυγα» να σας ταλανίζω συνεχώς…

Θυμάμαι μια εποχή, δεν είναι μακρινή, που με λίγους και καλούς συντρόφους θελήσαμε να αλλάξουμε την Ελλάδα. Από δικές μας αστοχίες το εγχείρημα δεν προχώρησε. Από τότε, αν και πέρασε λίγος καιρός, συνέβησαν πολλά. Κάποιοι χάθηκαν, κάποιοι «έφυγαν» και όσοι απέμειναν ψάχνουν «κρύπτες» να σώσουν τα βιβλία και ο,τι μας ορίζει ως έθνος, «μαλαματένια λόγια στο χορτάρι ποιος κρύβει για την άλλη τη γενιά;».

Ένας από εκείνους τους υπέροχους ανθρώπους, που είχα την ευτυχία να με τιμά με τη φιλία του, ήταν ο σπουδαίος Έλληνας συνθέτης Γιώργος Τσαγκάρης, που σήμερα -δυστυχώς για την Ελλάδα- δεν είναι ανάμεσά μας. Βρήκα στο youtube το ακόλουθο βίντεο, από τις «χριστουγεννιάτικες» ευχές του το 2004 και το «χάζευα» θαυμάζοντας την τεράστια διορατικότητα του άνδρα που σας τα έλεγε, χρόνια πριν, αλλά δεν ακούγατε τότε συμπολίτες μου. Ακούστε τώρα:



Τώρα, βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στη χυδαιότητα, στην αμορφωσιά, στα «σκατά» που έλεγε χαμογελώντας ο γύπας Στρος Καν, τώρα θέλετε ηγέτες, οργάνωση, «μεταπολίτευση», δικαιοσύνη, δημοκρατία… Τώρα τα θυμηθήκατε, όψιμοι αγανακτισμένοι μου… Κάλλιο αργά παρά ποτέ…
Ακόμα κι αν δεν είμαστε η καλύτερη γενιά Ελλήνων που πέρασε από τον τόπο, δεν μας αξίζει ο χαμός… Έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον.

Θα μείνουμε λοιπόν στην πόλη και θα αγωνιστούμε. Ούτε μετανάστες, ούτε φυγάδες θα γίνουμε. Θα μείνουμε, θα παλέψουμε, θα νικήσουμε. Θα τιμωρήσουμε τους προδότες, όποιοι κι αν είναι, όπου κι αν βρίσκονται, όσο ψηλά κι αν στέκονται. Θα τσακίσουμε κάθε κάθαρμα, κάθε πράκτορα, μικρό ή μεγάλο, θα κρατήσουμε την Ελλάδα ζωντανή. Μέσα από τη νίκη μας θα γίνουμε ξανά το φωτεινό παράδειγμα σε όλους τους λαούς να μας μιμηθούν. Και έτσι ίσως και να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλάζοντας εμείς τους εαυτούς μας, κερδίζοντας την ουσιαστική ελευθερία μας. Εμείς, ως Έλληνες, δεν θέλουμε να καταργήσουμε τα σύνορα στο χάρτη, εμείς θέλουμε να καταργήσουμε τα σύνορα που έχουμε μέσα στα μυαλά μας…

Πόλη σιωπηλή, πόλη πριν εξεγερθεί…

Καλό μας αγώνα
Στέφανος Μυτιληναίος

Tsantiri

Δεν υπάρχουν σχόλια: