Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με την βία Άρθρο 120 (παραγρ.4) του ισχύοντος Συντάγματος της Ελλάδας (ακροτελεύτια διάταξη).

Δεν αναγνωρίζουμε το χρέος

Είτε θα πετύχουμε και θα πάρουμε την πατρίδα μας πίσω, είτε θα χαθούμε για αιώνες στις πατρίδες των άλλων και των υπερκρατικών διεθνών οργανισμών, τις νέες αυτοκρατορίες.Εδώ που φθάσαμε, δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα περισσότερο από τις αλυσίδες μας.
Όσο περνούν οι εβδομάδες η κατάστασή μας θα γίνεται όλο και πιο αντιληπτή.
Μέχρι την Εξέγερση

Δεν σας θέλει ο λαός ελικόπτερα και μπρος

To να παράγεις ο ίδιος τα τρόφιμά σου είναι ίσως ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορείς να κάνεις σήμερα, γιατί είναι ένα βήμα προς την κατάκτηση της ελευθερίας σου!

''Σκλάβος είναι αυτός που ελπίζει ότι θα έρθουν να τον ελευθερώσουν''
Έζρα Πάουντ 1885 – 1972

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Από τους Στρατοκράτες του Πολυτεχνείου στους Σταυροφόρους της Τρόϊκας



Ποια υπόγεια ρεύματα «έπνιξαν» το ΟΧΙ μιας γενιάς;

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Τριανταοκτώ χρόνια μετά την ιστορική εξέγερση της ελληνικής νεολαίας στις 17 Νοέμβρη του 1973, η νέα συνταγματική εκτροπή που βιώνουμε και η ανελέητη επίθεση κατά της χώρας από τις δυνάμεις των ευρωπαϊκού βορρά μπορούν να γίνουν αφορμή για κάποιους συλλογισμούς. Όλα αυτά τα χρόνια, τα γεγονότα εκείνα, από το Πολυτεχνείο μέχρι την τελική πτώση της χούντας, ερμηνεύθηκαν είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο, πάντα σε σχέση με το πολιτικό κλίμα και τα παρασκήνια της εποχής: ψυχρός πόλεμος, φιλοαμερικανικές χούντες, αραβοϊσραηλινή σύρραξη, αντικομμουνισμός κ.ά. Υποστηρίχτηκε μάλιστα, ιδιαίτερα έντονα, ότι η άρνηση του Σπ. Μαρκεζίνη να διευκολύνει τους Αμερικανούς κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων για ενίσχυση των Ισραηλινών στον πόλεμο που είχε προηγηθεί στη Μ. Ανατολή, προκαθόρισε και την δική του πτώση και την απομάκρυνση του Γ. Παπαδόπουλου.



Το αποτέλεσμα ήταν να μένει πάντα ένα κενό, τόσο στις αναλύσεις των γεγονότων του οκταμήνου από τον Νοέμβρη 1973 έως τον Ιούλιο 1974 αυτών καθεαυτών, όσο και των συνεπειών τους στον όποιο βαθμό αυτές απετέλεσαν το άλλοθι για τις πολιτικές δυνάμεις που επικράτησαν. Το γιατί έγιναν όλα αυτά δεν «έδενε» στο μυαλό του μέσου Έλληνα πολίτη με το πώς φτάσαμε έως εδώ, στην σημερινή χρεωκοπία. Κι αυτό το κενό επιτρέπει μέχρι σήμερα στους νοσταλγούς της χούντας να παρερμηνεύουν την ιστορία της αντίστασης και του Πολυτεχνείου.

Είναι ο αναπόφευκτος ιστορικός νόμος που λέει ότι όταν ζεις μέσα στην ιστορία που είναι σε εξέλιξη δεν μπορείς να διακρίνεις ποια είναι η ισχυρότερη τάση που διαμορφώνεται και θα νικήσει, τελικά. Έχοντας, σήμερα, βιώσει όλες αυτές τις εξελίξεις και ανατροπές του γεωπολιτικού χάρτη που ακολούθησαν την διάλυση της πρώην σοβιετικής υπερδύναμης και την επιβολή της Νέας Τάξης Πραγμάτων, με κορυφαίες στιγμές τους high-tech πολέμους του Κόλπου, του Κοσσόβου και του Ιράκ, μπορούμε να εικάσουμε τα παρακάτω σενάρια:

Πρώτον, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου του ’73 δεν εντάσσονται μόνο στο λυκόφως της μεταπολεμικής περιόδου του ψυχρού πολέμου, αλλά ήταν η πρώτη πράξη, και το μοντέλο ακόμα, για τις ανατροπές που θ’ ακολουθούσαν με στόχο την επιβολή της Νέας Τάξης των πλανηταρχών στην περιοχή. Και δεύτερον, η αιματοχυσία του Πολυτεχνείου (που οδήγησε στην ανθρωποσφαγή της Κύπρου) ήταν η πρόβα τζενεράλε για την ιστορική περιθωριοποίηση μιας περιοχής, την οποία οι σκοτεινοί εγκέφαλοι των δυτικών κέντρων αποφάσεων που ήλεγχαν και την χούντα, σαν τους Κίσσινγκερ και Μπρεζίνσκυ είχαν προαποφασίσει και μεθοδεύσει.

Αποφάσεις που ταιριάζουν γάντι με τα μετέπειτα σενάρια του περιβόητου θεωρητικού της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral) Σάμουελ Χάντιγκτον που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πριν από χρόνια και λένε με λίγα λόγια: να τελειώνουμε με το τρικέφαλο τέρας… του Ελληνισμού, του Σλαβισμού και της Ορθοδοξίας.

Το 1972, ο δολοφονηθείς πρόεδρος της Χιλής Σαλβατόρ Αλλιέντε είχε δώσει την εξήγηση για το ποιος πραγματικά αποφασίζει: «Οι βασικές πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές αποφάσεις των χωρών παίρνονται από … “διεθνείς οργανώσεις” που δεν εξαρτώνται από καμμιά χώρα και που οι δραστηριότητές τους δεν ελέγχονται από καμμιά Βουλή ή από τις λαϊκές μάζες. Με δύο λόγια, η συνολική πολιτική στρουκτούρα είναι υπονομευμένη…» (Ομιλία του Προέδρου της Χιλής Σ. Αλλιέντε στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ). Λίγες μέρες πριν από το Πολυτεχνείο, τον Σεπτέμβριο του ’73, θα βίωνε κι αυτός στο πετσί του αυτή την τραγική αλήθεια.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μια πραγματικότητα, που αποσιωπήθηκε επιμελώς τις μεταπολιτευτικές δεκαετίες, ήταν η διαρκής σύγκρουση μέσα στους κόλπους της απριλιανής χούντας δύο τάσεων: της εθνικιστικής, ναζιστικού τύπου, με παγανιστικό υπόβαθρο και μιας δεύτερης, βυζαντινού τύπου, με ελληνοχριστιανικό μεταφυσικό υπόβαθρο.

Πρωταγωνιστής της πρώτης τάσης, ο Ιωαννίδης μαζί με τον σκληρό πυρήνα των μικρών αξιωματικών της χούντας, και της δεύτερης, οι «χαμένοι» της ιστορικής παρτίδας μετά τα γεγονότα της 17ης Νοέμβρη, ο Γ. Παπαδόπουλος και η ομάδα των θεωρητικών της δικτατορίας. Ανάμεσα σ’ αυτούς, που δεν ήταν κατ’ ανάγκην άμεσα συνεργάτες της χούντας, μπορούμε να θεωρήσουμε τους Τσάκωνα, Κιτσίκη, Πιπινέλη, Μαρκεζίνη, αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο κ.ά. Όλοι μαζί αποτελούσαν την αιχμή του δόρατος της λεγόμενης Ανατολικής Παράταξης που έχει περιγράψει ο Δ. Κιτσίκης στα βιβλία του (Δ. Κιτσίκης, «Συγκριτική Ιστορία Ελλάδος και Τουρκίας στον 20ο Αιώνα», Αθήνα, Εστία, 1990). Όραμά τους η αποκατάσταση της Ενδιάμεσης Περιοχής με επίκεντρο τη σημαντική γεωπολιτική περιοχή του Αιγαίου και πυρήνα μια Ελληνοτουρκική Συνομοσπονδία.

Η χούντα άλλωστε είχε έρθει για να «λύσει» το Κυπριακό, παραδίδοντας στους Τούρκους αυτά που ζητούσαν.

Ο ίδιος ο Παπαδόπουλος είχε δηλώσει στην τουρκική εφημερίδα Milliyet της 28ης Ιουνίου 1968: «Θέλω ιδιαίτερα να υπογραμμίσω την πίστη μου στην αναγκαιότητα πραγματοποίησης της Ελληνοτουρκικής Ομοσπονδίας. Αν είχα μάλιστα μαγική δύναμη, θα έκανα το παν για την πραγματοποίησή της και θα οδηγούσα αμέσως τον ελληνικό λαό προς αυτή την κατεύθυνση»!

Αυτές οι διεργασίες, που είχαν φαίνεται αντίκρυσμα και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, δεν μπορούσαν να ολοκληρωθούν για πολλούς λόγους που χρειάζονται μεγάλη ανάλυση, πριν καταρρεύσει η σοβιετική επιρροή στα Βαλκάνια και πριν αποδυναμωθεί ο τουρκικός κεμαλισμός από ένα εσωτερικό κίνημα όπως ο νεο-οθωμανισμός, σήμερα, του Ερντογάν.

Έπρεπε να έρθει, λοιπόν, το πιο εθνικιστικό κομμάτι του στρατοκρατικού καθεστώτος για να προκαλέσει το δράμα της Κύπρου και την επακόλουθη ρήξη των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας. Στην συνέχεια θα κατέρρεε, εκ των πραγμάτων, και αυτό για να παραχωρήσει τη θέση του στους νέους κυρίαρχους του παιγνιδιού, τους «ευρωπαϊστές» δημοκράτες και «σοσιαλιστές» και εν τέλει, μετά από κάποια εκλογικά μεσοδιαστήματα (’89-’95), στην πανίσχυρη σημερινή νομενκλατούρα των τραπεζιτών, των διαπλεκομένων και της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Αυτό και έγινε όντως μετά το 1996 με την διακυβέρνηση Σημίτη.

Το μυστηριώδες Σεμινάριο της Ρώμης, τον Νοέμβριο του 1973, όπου παίχτηκε η τύχη της Κύπρου, ήταν η αρχή του «πειράματος» με πειραματόζωο ένα ολόκληρο έθνος.

Τέθηκε σ’ εφαρμογή, λοιπόν, ένα σχέδιο-μοντέλο που το είδαμε να επαναλαμβάνεται πολλές φορές από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 μέχρι πρόσφατα στην περίπτωση των αραβικών εξεγέρσεων. Εκμετάλλευση μιας αυθόρμητης και αυθεντικής λαϊκής εξέγερσης - ανάδειξη των μελλοντικών ηγετών - και πάνω απ’ όλα χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω της τηλεόρασης.

Αν και στην περίπτωση του Πολυτεχνείου η πληροφόρηση δεν ήταν τόσο αυστηρά χειραγωγημένη και οι παγκόσμιοι σκηνοθέτες δεν είχαν ακόμα στα χέρια τους την τεχνολογία του CNN και των άλλων δορυφορικών καναλιών, εκμεταλλεύθηκαν άριστα την δύναμη της εικόνας μέσω των λήψεων του περίφημου τηλεοπτικού συνεργείου της Ολλανδικής τηλεόρασης. Το εν λόγω συνεργείο βρέθηκε την κατάλληλη ώρα… στο κατάλληλο δωμάτιο του τότε ξενοδοχείου Ακροπόλ, στην Πατησίων, για να τραβήξει τη σκηνή της εισβολής του τανκ και την πτώση της πύλης του Πολυτεχνείου που έκανε τον γύρο του κόσμου!

Ανάλογη δράση περιλαμβάνουν και οι αθέατες πλευρές των γεγονότων της 17ης Νοέμβρη: «Τα χαράματα της 16ης Νοεμβρίου, έφθασαν χίλιοι κομμάντος από τις Βρυξέλλες, με εντολή να συμμετάσχουν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Όλοι μεταφέρθηκαν από τη βάση του Ελληνικού στην Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού, στο Πεδίον του Άρεως. Τους μοιράστηκαν ελληνικές στρατιωτικές και αστυνομικές στολές και περίμεναν διαταγή να επέμβουν» (Αθανάσιος Στριγάς «Παγκόσμιοι Εντολοδότες», Αθήνα, Arcadia, 1993).


Η νέα εποχή των σταυροφόρων




Η νέα εποχή, μετα-χουντική για τους Έλληνες και μετα-κομμουνιστική για τους υπόλοιπους ομόδοξους λαούς των Βαλκανίων και της πρώην Σοβιετίας, κτίστηκε πάνω στην τακτική του «καρότου και του μαστίγιου». Το «καρότο» ήταν η ευρωπαϊκή ιδέα στη σαγήνη της οποίας υποκύψαμε πρώτοι εμείς και στη συνέχεια όλοι οι νεοφώτιστοι του πρώην σοβιετικού μπλοκ. Το δε «μαστίγιο» είναι η απειλή οικονομικής ή εθνικής καταστροφής υπό το φάσμα του «απομονωτισμού» ή, τώρα, της «εξόδου από το ευρώ». Τόσα χρόνια, όμως, μετά την κατάρρευση των προηγούμενων καθεστώτων καμμιά Ορθόδοξη χώρα της περιοχής δεν έχει κατορθώσει να ξαναδεί το υποτιθέμενο «κακό οικονομικό επίπεδο» που είχε πριν από δεκαετίες. Η κατάσταση στην Ελλάδα, αφού κατέρρευσε η βιτρίνα του εκσυγχρονισμού και της γκλαμουριάς, η οικονομία του μαύρου χρήματος και της αρπαχτής, οδεύει προς την εξαθλίωση του πληθυσμού και την κοινωνία των 2/3. Άπιαστο όνειρο θα είναι σε λίγο η προ-ευρωπαϊκή Ελλάδα της εκβιομηχάνισης, της υψηλής παιδείας, του πολιτισμού των Νόμπελ και της ισχυρής δραχμής.

Οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες των Βαλκανίων έχουν καταντήσει ήδη ανοικτές δουλοπαροικίες των τραπεζιτών της Δύσης και οι άνθρωποι ούτε καν τολμούν να ονειρευτούν τις κοινωνικές απολαβές και την σιγουριά του παρελθόντος, η δε Ρωσσία κατόρθωσε να ανακάμψει από την στιγμή που ο «κρατιστής» Πούτιν ανέλαβε τα ηνία, λίγο πριν από τον επιθανάτιο ρόγχο της.

Αν για μας προκρίθηκε η πολιτική της αποδυνάμωσης δια της «ενσωμάτωσης» και όχι των βομβαρδισμών, αυτό οφείλεται στο ότι η παράταξη του «ανήκομεν εις την Δύση» -οι νενέκοι θιασώτες του δυτικού κεφαλαίου και του ευρωπαϊκού διεθνισμού- είναι ισχυρή από καταβολής του εξαρτημένου νεοελληνικού κράτους.

Κάτω, όμως, από την επιφανειακή επικαιρότητα ενός ρομαντικού φιλελληνισμού έτρεχαν τα μυστικά υπόγεια ρεύματα που ποτίζουν το δέντρο της πραγματικής ιστορίας. Αυτή η ιστορική αλήθεια λέει ότι η περιοχή μας ήταν, είναι και θα είναι στόχος των Σταυροφόρων της Δύσης κάτω από οποιονδήποτε μανδύα. Δεν είναι τυχαίο ότι η επίθεση του Χίτλερ στη Ρωσσία είχε την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσσα», το όνομα δηλαδή του Γερμανού βασιλιά που έδρασε κατά την περίοδο των σταυροφοριών και παρότρυνε συνεχώς τους σταυροφόρους να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη.

Από το τέλος του Μεσαίωνα, όταν το σιδερόφρακτο λεφούσι των σταυροφόρων επέδραμε για να «ελευθερώσει» τους Αγίους Τόπους, ο ελληνισμός έχει ανοικτά νιτερέσα με τους άσπονδους «φίλους και συμμάχους» μας. Στην ουσία, το ελεύθερο εμπόριο υπήρξε πάντα η πολεμική κραυγή των Ευρωπαίων. Τον 19ο αιώνα χρησιμοποίησαν κανονιοφόρους, αλλά σήμερα οι πιέσεις που ασκούνται από την Δύση με την οικονομική μέγγενη δεν είναι λιγότερο αποτελεσματικές από έναν στρατό κατοχής. Τώρα χρησιμοποιούνται διεθνείς οργανισμοί και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για να επιβάλλουν το «ελεύθερο εμπόριο» και τα «ανοιχτά σύνορα», να εισβάλλουν οι μεγάλες εταιρείες και οι τράπεζες για να καταβροχθίζουν ό,τι βρουν μπροστά τους.

Ο Νίκος Τσιφόρος, με την απαράμιλλη γλώσσα του, έχει περιγράψει πολύ εύστοχα στα βιβλία του για τις σταυροφορίες το ποιόν της δυτικής στρατηγικής απέναντί μας, ανά τους αιώνες, που διακρίνεται κυρίως από πονηριά, ατιμία και απληστία. Καλό είναι να θυμόμαστε αυτά τα διδάγματα στους επικίνδυνους σημερινούς καιρούς:

«Μπροστά ανεμίζει το μπαϊράκι του μεγάλου δούκα της Κάτω Λοθαριγγίας, του δυνατού δούκα της Βραβάντης Γκοντεφρουά ντε Μπουγιόν που κρατάει από βαλλώνικο και γαλλικό αίμα. (…) Ξοπίσω του ακολουθεί καβάλα και κατά τίτλους όλη εκείνη η κλίκα των ιπποτών με τα λοφία πάνω στην περικεφαλαία και τις σημαίες πλάϊ τους, πάνω στον ιπποκόμο, καμαρωτοί, σιδερένιοι, ίδια σουρωτήρια των μακαρονιών, με τους βάρδους, τα παιδόπουλα, την ακολουθία τους, καμμιά χιλιάδα καβαλάρηδες όλοι-όλοι κι’ ύστερα ξετυλίγεται η λίνεα του κοσμάκη, με τον ελαφρό οπλισμό, τις βαλίστρες, τα τόξα, τα σπαθάκια τους, τις χρωματιστές στολές τους, πούχουνε η καθεμιά τα διακριτικά τους, έτσι για να διακρίνουνται από τον όχλο, που ακολουθεί τελευταίος με γυναίκες, παιδομάνι, πόρνες, σκυλιά, υπερέτες, δούλους και κλέφτες.

(...) Ζυγώνανε τα Χριστούγεννα, 23 του Δεκέμβρη 1096, όταν δώσανε οι βιγλάτορες σήμα για το λεφούσι που ζύγωνε στα βυζαντινά χώματα.

(...) Γιορτή στο παλάτι, δοξολογίες στη μητρόπολη, να χτυπάνε οι καμπάνες χαρούμενα για τους «αδελφούς απελευθερωτάς» -από τότε έχει μείνει αυτός ο ορισμός των απελευθερωτών που δίνεται στους λωποδύτες- εξηγήσεις αμοιβαίες, αγάπες, κι’ ύστερα ο Αλέξιος τόσκασε το παραμύθι.

«Γκοντεφρουαδάκο, αδελφούλη μου, όλα καλά και άγια, αλλά δω είμαστε κράτος, αυτοκρατορία και έχουμε δικιά μας συνήθεια. Και λοιπόν σαν κράτος που είμαστε και σαν άνθρωποι που πολεμάμε αιώνες για την ελευθερία μας, δεν γίνεται να καταντήσουμε τσογλάνια των δυτικών, έτσι δηλαδή επειδή μούρθατε πνιγμένοι στο σιδερικό. (...)

Σύμμαχοι-Σύμμαχοι, όχι όμως και μπάτε σκύλοι αλέστε, αυτά οι σημερινοί Έλληνες δεν τα σηκώνουνε, δεν ξέρω τι θα κάνουνε οι παρακάτω, τώρα σεβόμαστε τον εαυτό μας, γι’ αυτό είμαστε και αυτοκρατορία».

Έτσι ενεργούσε τότε η Ελληνική διπλωματία».

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Σταυροφορίες» του Νίκου Τσιφόρου, Εκδόσεις Ερμής).

Τώρα, δεν θα είμαστε «άοπλοι»…




Μια άλλη ανάγνωση των γεγονότων της 17ης Νοέμβρη του ’73 αγγίζει την πνευματική σημασία εκείνης της «μεγαλοβδομάδας» του σύγχρονου Ελληνισμού, που έγκειται στη σύγκρουση δύο αντίθετων δυνάμεων, δύο αντίθετων κόσμων του φωτός και του σκότους: Από τη μια μεριά, η Ήρεμη Δύναμη των φοιτητών και της νεολαίας, η μόρφωση και η καλλιέργεια συντονισμένες με τις καλύτερες εθνικές παραδόσεις του «δοσίματος», της αυτοθυσίας, του κοινοτισμού και της ανάγκης για ελεύθερη έκφραση. Απέναντί τους η βία και η αλαζονεία κάτω από την ανώμαλη δολοπλόκο προσωπικότητα του Ιωαννίδη, χαρακτηριστικά σημεία των φεουδαλικών και ολιγαρχικών καταβολών του βορειοευρωπαϊκού τρόπου σκέψης που βασίζεται στον υπολογισμό.

Αποτέλεσμα, η πνευματική Ελλάδα να δεχτεί μια ισχυρή γροθιά στον κοινοτικό και συνεργατικό ψυχισμό της από την οποία δεν έχει συνέλθει μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια το ΟΧΙ της γενηάς του Πολυτεχνείου βιάστηκε και παραμορφώθηκε κάτω από τον ψεύτικο «θρίαμβο» της μεταπολίτευσης και την σαθρή μυθολογία που πάνω της κτίστηκαν οι καριέρες των νέων αφεντικών: η Ελλάδα του χαβαλέ και του ευρώ-ολέ! Η επικράτηση της επιφανειακότητας σε κάθε πλευρά της λαϊκής δραστηριότητας.

Για το προηγούμενο ΟΧΙ του Ελληνικού Λαού το 1940, που είχε αναδείξει όλες τις μεγάλες αρετές και το κρυμμένο δυναμικό του έθνους, χρειάστηκαν την περιπέτεια ενός εμφυλίου για να το πνίξουν. Προς τούτο πυροδότησαν ένα από τα ισχυρότερα εθνικά μας κουσούρια: τον φθόνο και τον διχασμό.

Για να «εκσυγχρονίσουν» και να αποδυναμώσουν το ΟΧΙ της νέας γενηάς του ’73 χρησιμοποίησαν κοινωνική μηχανική με πιο «έξυπνα όπλα»: τον ευρωπαϊσμό, τον κομματισμό, το κλείσιμο της καρδιάς, τον ατομισμό, τον μετα-νεωτερισμό και την δυσπιστία σε όλα. Την ισοπέδωση όλων των παραδόσεων –δημοκρατικών, εθνικών, θρησκευτικών και επαναστατικών- του ελληνικού λαού.

Το Φραγκο-τευτονικό κέντρο, που κληρονόμησε την μεταπολιτευτική Ελλάδα σαν ώριμο φρούτο, την προσέδεσε ως τον πολυτιμότερο κρίκο στη ματοβαμμένη πανοπλία του, όπως οι Σταυροφόροι είχαν κάνει με την Κωνσταντινούπολη. Από τότε μέχρι σήμερα, με τον καταναλωτικό «μαγικό αυλό» του, παραπλανά και υπνωτίζει τις μάζες των Νεοελλήνων, ξεκόβοντάς τους ύπουλα από τις ιστορικές, τις γλωσσικές και τις πολιτιστικές αξίες του έθνους.

Η ανθρωποθυσία του «Πολυτεχνείου» του ’73 ήταν αφετηρία για έναν χορό ανθρωποθυσιών: Κύπρος 1974, Πολυτεχνείο ’80 και ’85, Hercules 1991, Ίμια 1996, Falcon 1999, Σινούκ 2004, Ήλιος 2005, Δεκέμβρης 2008, Μαρφίν 2010, Μαρί 2011 και πολλές άλλες, έως ότου ο τόπος φτάσει στον πλήρη εξευτελισμό του: να παραδοθεί ολόκληρος σε νέα δουλεία, να γίνει ένα landen των ευρωκρατών.

Πεντάλφες, σβάστικες, «αντίφα»…σιστικές ΜΚΟ, ψευδοπατριώτες νεοδωσίλογοι και κάθε καρυδιάς πρακτόρια, σέχτες, τραμπούκοι και παρακρατικοί συνέθεταν για χρόνια τον πολύχρωμο θίασο που έσπειρε τον ιό της σύγχυσης και του διχασμού στην ελληνική κοινωνία.

Η Άλωση ολοκληρώθηκε αδίστακτα και τελετουργικά από τα νέα τζάκια της ευρωκεντρικής κλεπτοκρατίας που αντικατέστησαν την ψυχροπολεμική ατλαντική ολιγαρχία. Νομίζετε ότι τα θύματα είναι μόνον όσα δηλώθηκαν από το ’73 έως σήμερα; Ας μην μιλήσω…

Σήμερα, το ευρωκεντρικό μεταχουντικό σύστημα δαγκώνει την ουρά του και πνίγει στα απόνερά του τις ίδιες τις άνομες πολιτικές δυνάμεις που αυτό εξέθρεψε. Αυτοί που θέλουν να του δώσουν την χαριστική βολή, περισσότερο από τις νεώτερες γενηές, είναι οι χιλιάδες ανώνυμοι, ασυμβίβαστοι, που από την εξέγερση του ’73 έχουν ακόμα ανοικτούς λογαριασμούς μαζί του.

Βρισκόμαστε πάλι στην αρχή μιας άλλης ιστορικής φάσης που θα πυροδοτήσει την αντιστροφή των περισσότερων προτύπων και καταστάσεων τις οποίες θεωρούσαμε οικείες μέχρι σήμερα και θα αναδείξει νέους περιφερειακούς πόλους δύναμης που παραδοσιακά ευνόησαν τον ελληνισμό, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Οι νέες χούντες, τα μνημόνια, οι τρόϊκες, οι εθνοκτόνες «συμφωνίες» των δωσίλογων έχουν ήδη ενεργοποιήσει το ηφαίστειο της λαϊκής μνήμης και οργής, την κληρονομιά του ’21, του ’40, του Πολυτεχνείου. Ο κύκλος της αποχαύνωσης έχει κλείσει, σύντομα θα λήξει και ο εθισμός …των «δόσεων» γιατί θα πάψουν να δίνονται, ο καπνός από το κοινωνικό ηφαίστειο έχει φανεί –στο Σύνταγμα και την 28η Οκτώβρη-, τώρα έρχεται η καυτή λάβα της εξέγερσης που θα σαρώσει τα πάντα και θα ξεπληρώσει ιστορικά γραμμάτια πολλών αιώνων.

Στην προηγούμενη εξέγερση του ’73, στο ένα στρατόπεδο δήλωναν «άοπλοι» και οι άλλοι, αν και ένστολοι, ήταν κατ’ ουσίαν αφοπλισμένοι ιδεολογικά. Και οι δύο στην συνέχεια υπέκυψαν στις έξωθεν δολοπλοκίες και γονάτισαν για χρόνια. Το σύστημα είχε ακόμα κότσια για να το καταφέρει αυτό. Σ’ αυτό, το πολύ μεγάλο, που έρχεται τώρα ούτε ο λαός θα είναι «άοπλος», ούτε οι ένστολοι θα βρεθούν απέναντί του, όσες αποστρατείες και μεταθέσεις να επιβάλλει η χούντα των τροϊκανών. Το σύστημα πνέει τα λοίσθια και θα ψοφήσει μέσα σε ένα εκρηκτικό μείγμα δημητσανίτικου μπαρουτιού και εαμίτικης αποκοτιάς και γύρω από το τυμπανιαίο πτώμα του θα χορεύουν αγκαλιασμένοι πολίτες και οπλίτες φωνάζοντας «Dansons, Dansons… ça ira, ça ira, ça ira»!


*Δημοσιογράφος-Συγγραφέας, Μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του ΕΠΑΜ.

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

καπου το εχει χασει το επαμ και συνοδοιποροι.
οι στρατοκρατες της χουντας,εξασφαλισαν πλεονασματα για την ελληνικη οικονομια,καιδεν υπηρξε αναγκη για εμπλοκη του δντ στην ελληνικη επικρατεια.ο ιδιος ο σημιτης ειχε δηλωσει οτι το '73 η ελλαδα πληρουσε τους ορους του μααστριχτ σε οικονομικο επιπεδο,αλλα οχι σε πολιτικο. οι εγκλειστοι του πολυτεχνειου,δαμανακη,τζουμακας,(μ)πα(τσο)παπουτσης,λαλιωτης και σια κυβερνησαν και φερανε την τροικα στην ελλαδα.
και κατι ακομη για το επαμ.παρολο που λοιδωρει πολιτικα την διοικηση μεταξα(χωρις ποτε να λοιδωρισει κκε,εαμ,ελας,οπλα,φανη,γερο,σταλιν κλπ),εν τουτοις δεν αποδιδει τα του καισαρος τω καισαρι,αφου δεν κανει καμμια μνεια στην αρνηση πληρωμης του επαχθους χρεους της τοτε πτωχευμενης ελλαδας στο δικαστηριο της κτε,πραγμα που ειναι και θεμελειωδης του επαμ.

πολυ φοβαμαι οτι το επαμ δεν ειναι παλλαικο,αλλα μια ρεπλικα του μενταλιτι του εαμ,με την εννοια της γραμμης γληνου.η πορτα ειναι ανοιχτη για ολους με αντιμνημονιακη λογικη(αντικατοχικη τοτε για το εαμ),αλλα η εξοδος απο αυτο σε περιπτωση διαφωνιας,ηταν μια ιστορια με πολυ σασπενς.

Ανώνυμος είπε...

Αυτό που έχει πει ο Καζάκης για τα ελλείματα της χούντας είναι οτι τα έκρυβε. Κάτι σαν τα σημερινά "greek statistics".
Το ΚΚΕ το έχει κατακρίνει πολλάκις, όπως και πολλούς άλλους χώρους και άτομα. Όμως δεν κατακρίνει πχ τον Καμμένο αν και είναι βουλευτής της ΝΔ. Δεν υπάρχει λοιπόν η μεροληψία που υποψιάζεσαι.
Το ΕΠΑΜ όντως προσπαθεί να γίνει μια ρεπλίκα του ΕΑΜ. Με τη διαφορά όμως οτι το ΕΑΜ ήταν όντως παλλαικο, αν διαβάσεις το "Τι ειναι και τι θέλει το ΕΑΜ" που κυκλοφορει στο δικτυο θα το καταλάβεις. Αναφέρει ξεκάθαρα οτι όλοι γινόταν δεκτοί, το πρωτεύον ήταν η πατρίδα.
Ο Καζάκης προσπαθεί συνειδητα πιστευω να βαδίσει στα βήματα του Γληνού, και κατ εμε τα καταφέρνει πολύ καλά. Αυτό δεν είναι κακό καθ ότι ο Γληνός ήταν ένας μεγάλος Ελλην διανοοούμενος που αφού ανέπτυξε το ΕΑΜ ανέβηκε στο βουνό. Πλήρης συμφωνία λόγων και πράξης.

Αλιεύς

Αλιεύς

Ανώνυμος είπε...

κυριε αλιεα,εαν εχεις πλεονασματα, που βρισκονται τα ελλειματα?
ειχε ο σημιτης καποιον λογο να πει καλη κουβεντα για τους στρατοκρατες της χουντας του '67?

θελω να πω οτι με προβληματιζει το γεγονος,κατα το οποιο,η πρακτικη της διοικησης μεταξα στην αρνηση πληρωμης του χρεους,ειναι ταυτοσημη με τις διακηρυξεις του επαμ για την ιδια ακριβως κατασταση που ατυχεστατα βιωνουμε σημερα. γιατι ο κ.καζακης δεν κανει θετικη μνεια αυτου του γεγονοτος?

για τον γληνο δεν θα συμφωνησω.
ψαξτε να δειτε την συνμπεριφορα του εαμ, ενεκα της γραμμης γληνου,για οποιους αντιστασιακους ειχαν βγει στο βουνο χωρις να θελουν να εχουν κομισσαριους στις ταξεις τους.ενα παραδειγμα ειναι η εκκα του ψαρου και του μετεπειτα "κοκκινου συνταγματαρχη".και μαλιστα ο ψαρρος που ηταν αντιβασιλικος κινηματιας του '35,οπως ακριβως και ο σαραφης.

http://kokkinosfakelos.blogspot.com/2010/10/o-ekka.html

τετοια ηταν τα εργα του γληνου.
ενα ανθρωπακι σαν τον μεταξα ητανε.ο μεταξας λακες των δυτικων,και ο γληνος,μαζι και ο γερος και ο ιωαννιδης λακεδες της γ'διεθνους.και ειδε προκοπη η ελλαδα απο ολους αυτους.
ομως ο κ.καζακης εχει μια ρητορικη στις ιστορικες του αναφορες και παραλληλισμους κατακριτεες για τους δυτικοφιλους,αλλα κολακευτικες για τους γ-διεθνιτες.

το γεγονος οτι σημερα η κατασταση που βιωνει η χωρα μας ειναι ομοια με εκεινη,το να υιοθετεις σκεπτικα ομοια με εκεινα του γληνου ως αντιμνημονιακος,ενω απο την αλλη μερια η γνωστη ενεστωτικη μνημονιακη αλητεια ειναι ταυτοσημη με τους ραλληδες και λογοθετοπουλους καιπαπαδογκωνες,δειχνει το ποσο τραγικα ειναι εγκλωβισμενη η λογικη του επαμ,στο να θελει να μοιασει του γληνου και του εαμ.

οπωσδηποτε η εκστρατεια του επαμ ωφειλει να εστιαστει στο ελλειμα δημοκρατικης νομιμοτητος του ευρω,οχι μονο σε ελληνικο επιπεδο,ουτε καν σε ευρωπαικο,αλλα σε παγκοσμιο πανανθρωπινο επιπεδο,διοτι σε τελικη αναλυση,αυτη η ιστορια της ο.ν.ε. ειναι μια ανοιχτη επιθεση στον ουμανισμο.και αυτη η επιθεση ειναι πολυ μπροστα και μακρια απο τις λογικες του παρελθοντος.
να τι βλεπουμε σημερα.
απο χρυση αυγη,λαος,νδ,πασοκ,ευρωκομμουνιστες ,δηλαδη σε ενα φαινομενικα ετεροκλητο ιδεολογικα πληθος εκτεινεται το τοξο της μνημονιακης χολερας. μεχρι και ο θεομπαιχτης ανθιμος,αξιος συνεχιστης του θεομπαιχτη παρασκευαιδη δημιουργησε λιτανειες και υμνους υπερ της παραμονης της χωρας στην ευρωζωνη.μιλαμε για φοβερα πραγματα.ολοι αυτοι οι βασανιστες της ελληνικης κοινωνιας δεν γινεται να αντιμετωπιστουνε με πρακτικες γληνου.
μαλλον το επαμ επρεπε να σκεφτει διαλεκτικες προσεγγισεις και πρακτικες μαχατμα γκαντι,και μαρτιν λουθερ κινγκ για να απεγκλωβισει την κοινωνια απο αυτο το τοξο της μνημονιακης βλεννοροιας.
σιγουρα το επαμ το εχει πιασει το ζητημα με τα μνημονια και τα αθλια αντικοινωνικα παρελκομενα του. και σε πολιτικο,και σε οικονομικο,και σε συνταγματικο, ακομη και σε μονεταριστικο επιπεδο και μπραβο του.
ομως η επιχειρουμενη αφυπνιση της(οχι μονο ελληνικης)κοινωνιας απεναντι σε αυτη την τερατωδη επιθεση που δεχεται,δεν μπορει να γινει με ορους παλαιοπολιτικους,ορα γληνος,αλλα με ορους διαφωτισμου,για να μην πω αριστοτελικους.
σε καθε αλλη περιπτωση,φοβαμαι πως μια νεα πολωση θα επελθει,και θα φερει τα ιδια θλιβερα αποτελεσματα που εφερε η γραμμη γληνου τοτε.εμφυλιους,αιμα,δακρυα,εξοριες,φτωχεια και τα συναφη.
ηδη το μνημονιακο τοξο δειχνει πανετοιμο για ενα τετοιο ενδεχομενο.

Ανώνυμος είπε...

Οι γνώσεις μου ιστορίας είναι στην πραγματικότητα ελάχιστες, δεν μπορώ να απαντήσω κάτι και ευχαριστώ για το λινκ.

Ταυτόχρονα όμως δεν καταλαβαίνω που ακριβώς διαφωνείτε με το ΕΠΑΜ διότι και στα δύο σχόλιά σας αναφέρετε ως επιθυμητά πράγματα που το ΕΠΑΜ έχει διακυρύξει ανοιχτά ως αρχές του πχ διαφωτισμός, μαχάτμα γκάντι και πολιτική ανυπακοή κλπ. Μου φαίνεται οτι στο ΕΠΑΜ θα βρίσκατε πολύ κόσμο που συμφωνεί απόλυτα μαζί σας.
Όσο για την πόλωση επιτρέψτε μου να είμαι αισιόδοξος, πιστεύω οτι σήμερα θα γίνει με άλλους όρους (νεοταξίτης/αντινεοταξίτης) και όχι με τους όρους του 40 (αριστερός/δεξιός), ετσι δε θα με ενοχλούσε καθόλου η ύπαρξή της. Το ΕΠΑΜ προσπαθεί ήδη να υπάρξει πέρα απο τους παραδοσιακούς χώρους, χωρίς προκαταλήψεις, κι αυτό ανοιχτά διακυρηγμένο

Αλιεύς

Ανώνυμος είπε...

αυτο ακριβως δηλαδη. αυτο που ονομαζετε κυριε αλιεα "διπολισμος" ειναι το μονο πραγμα που με κανει επιφυλακτικο παρακολουθωντας τον δημοσιο λογο του κ.καζακη.
ακομη και το διπολο νεοταξιτης/αντινεοταξιτης το βρισκω διχαστικο.
μεσα στην πολιτικη πρακτικη του μαρτιν λουθερ κινγκ φερ'ειπειν ακομη και οι ακροδεξιοι λευκοι δεν μπορουσαν να βρουν κατι το διχαστικο.για αυτο και ο ακτιβισμος του ειχε αποτελεσματα και μαλιστα σε μια κοινωνια με λευκη πλειοψηφια.
η προσεγγιση της ελληνικης κοινωνιας αυτη τη στιγμη και για να μην φτασουμε στο καταφυγιο του καθε κατεργαρη,δηλαδη σε πολεμο,που στην δικη μας περιπτωση τον κοβω για εμφυλιο,πρεπει να ειναι η καθαρη λογικη.
ηδη φαινεται απο την συμπεριφορα και τον λογο του μητσοτακικου λακε και μνημονιακου προδοτη καρατζαφυρερ,οτι η μνημονιακη συφιλη περναει το διχαστικο μηνυμα της,επισειοντας τον .......κομμουνιστικο κινδυνο.
εδω θελω να εστιαστω.το επαμ το εχει πιασει πληρως το θεμα.οποτε θεωρω και την παραμικρη χροια "αριστερου" λογου,σαν νερο στον μυλο της μνημονιακης αλητειας.
ειμαι ακλονητα πεπεισμενος,οτι εαν η ρητορικη του κ.καζακη δεν ειχε τις παραδοσιακου τυπου αντιδεξιες κορωνες,το επαμ θα μπορουσε να παρει μαζι του ολους τους αποπλανημενους πολιτες απο την σαπια εθνικη ρητορεια των μπουμπουκων,βελοπουλων,καρατζαφεραιων και λοιπων πατριδοκαπηλων.
για νεο-δημοκρατες δεν το συζηταω.
ολος αυτος ο κοσμος σημερα ειναι στην κυριολεξια προδομενος απο τα καμωματα των κομματων τους.ειναι στην κυριολεξια ορφανα που ψαχνουν να βρουν σπιτι και αποκουμπι μεσα στην χιονοστιβαδα της μνημονιακης αλητειας που τους παιρνει το ψωμι μεσα απο το στομα των παιδιων τους.
να που διαφωνω με το επαμ. οχι στις αξιολογησεις του ανφορικα με τα τρεχοντα,αλλα στην ρεπουσα "αριστερη" ρητορικη" του,που θα ειναι ο βασικος παραγοντας να μεινει μετεωρη ολη αυτη η κρισιμη πολιτικη μαζα του λεγομενου αστικου χωρου,που τους κουναει α(πει)λητικα το δαχτυλο στην μουρη τους το καθε πολιτικο καθηκι τυπου μητσοτακη.καρατζαφερη,πρετεντερη,μπαμπη,κωνστα και μνημονιακης συντροφιας,συμπεριλαμβανομενων και ευροκομμουνιστικες πουτανες τυπου ψαριανου,που θελουν να κρυφτουν,μα η μνημονιακη χαρα δεν τους αφηνει.

δηλαδη να μην επεναληφθει η γραμμη "γληνου" οπου ως εαμ συσπειρωσε λαο και κρατουσε ελευθερο ενα μεγαλο μερος της επικρατειας, αλλα ως δσε,ποτε δεν εφτασε στην δυναμικη του εαμ,με τα τραγικα -ειδικα για τους αριστερους-και για ολη την χωρα αποτελεσματα.και τουτο,διοτι πολυς κοσμος του εαμ,δεν μπηκε στον δσε και στον αγωνα του για πολυ συγκεκριμενους λογους.οταν ηταν ιστορικη υποχρεωση της ηγεσιας του εαμ μετα τον πολεμο να παρει και αλλο περισσοτερο κοσμο απο τον αστικο κοσμο στις ταξεις του.αντ'αυτων η γραμμη του γληνου ηταν τα δεκεμβριανα και τα μοιραια επακολουθα.

με χαρα σημερα ειδα τον κ.καζακη να κανει αναφορες στο εργο του μπατση-αυτον τον δολοφονησαν οι τοτε "μνημονιακοι" πατριδοκαπηλοι- στιν δικη μπελογιαννη-νυχτα κυριολεκτικα.
αυτο το εργο δεν εχει καμμια αριστερη και καμμια δεξια πολιτικη τοποθετηση.ειναι ενα εργο μαθηματικης λογικης,στο πως μπορει να παει μπροστα ο τοπος με τις δικες του δυναμεις.ακριβως αυτον τον λογο φρονω πως πρεπει το επαμ να χρησιμοποιησει. τον λογο του μπατση.τον λογο της λογικης.
αντιλαμβανομαι τις αριστερες καταβολες του κ.καζακη,αλλα εδω το προβλημα πλεον δεν ειναι ταξικο ουτε και ελληνικο.
το προβλημα ειναι ουμανιστικο,παγκοσμιο, και κανενος τυπου ρητορεια παλαιοτερων εποχων δεν μπορει να το προσεγγισει.
μονο η πανανθρωπινη γλωσσα της αμειλικτης αριστοτελειας λογικης μπορει να ξεβρακωσει οχι μονο τους κατα τοπους λακεδες αυτου του εκτρωματος που βιωνει η ανθρωποτητα με την κοινωνικοποιηση των ζημιων τραπεζιτων και επενδυτων,με μοχλευσεις,παραγωγα και τα συναφη, αλλα και τους ιδιους τους εγκεφαλους αυτου του οικονομικου/πολιτικου παγκοσμιου συνεχομενου πραξικοπηματος.
εξ'αλλου ειναι τοσο λιγοι,για να αρμεγουν τοσους πολλους.

Ανώνυμος είπε...

αυτο ακριβως δηλαδη. αυτο που ονομαζετε κυριε αλιεα "διπολισμος" ειναι το μονο πραγμα που με κανει επιφυλακτικο παρακολουθωντας τον δημοσιο λογο του κ.καζακη.
ακομη και το διπολο νεοταξιτης/αντινεοταξιτης το βρισκω διχαστικο.
μεσα στην πολιτικη πρακτικη του μαρτιν λουθερ κινγκ φερ'ειπειν ακομη και οι ακροδεξιοι λευκοι δεν μπορουσαν να βρουν κατι το διχαστικο.για αυτο και ο ακτιβισμος του ειχε αποτελεσματα και μαλιστα σε μια κοινωνια με λευκη πλειοψηφια.
η προσεγγιση της ελληνικης κοινωνιας αυτη τη στιγμη και για να μην φτασουμε στο καταφυγιο του καθε κατεργαρη,δηλαδη σε πολεμο,που στην δικη μας περιπτωση τον κοβω για εμφυλιο,πρεπει να ειναι η καθαρη λογικη.
ηδη φαινεται απο την συμπεριφορα και τον λογο του μητσοτακικου λακε και μνημονιακου προδοτη καρατζαφυρερ,οτι η μνημονιακη συφιλη περναει το διχαστικο μηνυμα της,επισειοντας τον .......κομμουνιστικο κινδυνο.
εδω θελω να εστιαστω.το επαμ το εχει πιασει πληρως το θεμα.οποτε θεωρω και την παραμικρη χροια "αριστερου" λογου,σαν νερο στον μυλο της μνημονιακης αλητειας.
ειμαι ακλονητα πεπεισμενος,οτι εαν η ρητορικη του κ.καζακη δεν ειχε τις παραδοσιακου τυπου αντιδεξιες κορωνες,το επαμ θα μπορουσε να παρει μαζι του ολους τους αποπλανημενους πολιτες απο την σαπια εθνικη ρητορεια των μπουμπουκων,βελοπουλων,καρατζαφεραιων και λοιπων πατριδοκαπηλων.
για νεο-δημοκρατες δεν το συζηταω.
ολος αυτος ο κοσμος σημερα ειναι στην κυριολεξια προδομενος απο τα καμωματα των κομματων τους.ειναι στην κυριολεξια ορφανα που ψαχνουν να βρουν σπιτι και αποκουμπι μεσα στην χιονοστιβαδα της μνημονιακης αλητειας που τους παιρνει το ψωμι μεσα απο το στομα των παιδιων τους.
να που διαφωνω με το επαμ. οχι στις αξιολογησεις του ανφορικα με τα τρεχοντα,αλλα στην ρεπουσα "αριστερη" ρητορικη" του,που θα ειναι ο βασικος παραγοντας να μεινει μετεωρη ολη αυτη η κρισιμη πολιτικη μαζα του λεγομενου αστικου χωρου,που τους κουναει α(πει)λητικα το δαχτυλο στην μουρη τους το καθε πολιτικο καθηκι τυπου μητσοτακη.καρατζαφερη,πρετεντερη,μπαμπη,κωνστα και μνημονιακης συντροφιας,συμπεριλαμβανομενων και ευροκομμουνιστικες πουτανες τυπου ψαριανου,που θελουν να κρυφτουν,μα η μνημονιακη χαρα δεν τους αφηνει.

δηλαδη να μην επεναληφθει η γραμμη "γληνου" οπου ως εαμ συσπειρωσε λαο και κρατουσε ελευθερο ενα μεγαλο μερος της επικρατειας, αλλα ως δσε,ποτε δεν εφτασε στην δυναμικη του εαμ,με τα τραγικα -ειδικα για τους αριστερους-και για ολη την χωρα αποτελεσματα.και τουτο,διοτι πολυς κοσμος του εαμ,δεν μπηκε στον δσε και στον αγωνα του για πολυ συγκεκριμενους λογους.οταν ηταν ιστορικη υποχρεωση της ηγεσιας του εαμ μετα τον πολεμο να παρει και αλλο περισσοτερο κοσμο απο τον αστικο κοσμο στις ταξεις του.αντ'αυτων η γραμμη του γληνου ηταν τα δεκεμβριανα και τα μοιραια επακολουθα.

με χαρα σημερα ειδα τον κ.καζακη να κανει αναφορες στο εργο του μπατση-αυτον τον δολοφονησαν οι τοτε "μνημονιακοι" πατριδοκαπηλοι- στιν δικη μπελογιαννη-νυχτα κυριολεκτικα.
αυτο το εργο δεν εχει καμμια αριστερη και καμμια δεξια πολιτικη τοποθετηση.ειναι ενα εργο μαθηματικης λογικης,στο πως μπορει να παει μπροστα ο τοπος με τις δικες του δυναμεις.ακριβως αυτον τον λογο φρονω πως πρεπει το επαμ να χρησιμοποιησει. τον λογο του μπατση.τον λογο της λογικης.
αντιλαμβανομαι τις αριστερες καταβολες του κ.καζακη,αλλα εδω το προβλημα πλεον δεν ειναι ταξικο ουτε και ελληνικο.
το προβλημα ειναι ουμανιστικο,παγκοσμιο, και κανενος τυπου ρητορεια παλαιοτερων εποχων δεν μπορει να το προσεγγισει.
μονο η πανανθρωπινη γλωσσα της αμειλικτης αριστοτελειας λογικης μπορει να ξεβρακωσει οχι μονο τους κατα τοπους λακεδες αυτου του εκτρωματος που βιωνει η ανθρωποτητα με την κοινωνικοποιηση των ζημιων τραπεζιτων και επενδυτων,με μοχλευσεις,παραγωγα και τα συναφη, αλλα και τους ιδιους τους εγκεφαλους αυτου του οικονομικου/πολιτικου παγκοσμιου συνεχομενου πραξικοπηματος.
εξ'αλλου ειναι τοσο λιγοι,για να αρμεγουν τοσους πολλους.